<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<?xml-stylesheet type="text/xsl" href="/posts/rss.xsl"?>
<rss version="2.0">
<channel>

<title>https://nafiregognoos.loxblog.com</title>
<link>https://nafiregognoos.loxblog.com</link>
<description>سفیر سیمرغ، وبلاگ تخصصی ادبیات فارسی</description>
<language>fa-ir</language>
<generator>loxblog.com</generator>
<copyright>loxblog.com</copyright>


<item>
<title>نیستی      فریدون مشیری</title>
<link>https://nafiregognoos.loxblog.com/نیستی-فریدون-مشیری</link>
<guid>https://nafiregognoos.loxblog.com/نیستی-فریدون-مشیری</guid>

<description><![CDATA[
&nbsp;
نیستی
&nbsp;
&nbsp;
تو نیستی که ببینی&nbsp;،
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاریست
چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; چگونه جای تو در زندگی سبز است
هنوز پنجره باز است
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; تو از بلندی ایوان به باغ می نگری
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; درخت ها و چمن ها و شمعدانی ها
&nbsp;
به آن تبسم شیرین
به آن تبسم مهر
به آن نگاه پر از آفتاب می نگرند
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; تمام گنجشکان
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; که در نبودن تو
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; مرا به باد ملامت گرفته اند
ترا به نام صدا می کنند
&nbsp;
تو نیستی که ببینی چگونه با دیوار
به مهربانی یک دوست از تو می گویم
تو نیستی که ببینی چگونه از دیوار&nbsp;...
جواب می شنوم !
.
&nbsp;
.
تو نیستی&nbsp;که ... ببینی ...
&nbsp;
&nbsp;
نیستی
&nbsp;
تو نیستی که ببینی&nbsp;،
چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاریست
چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست
چگونه جای تو در زندگی سبز است
هنوز پنجره باز است
تو از بلندی ایوان به باغ می نگری
درخت ها و چمن ها و شمعدانی ها
به آن تبسم شیرین
به آن تبسم مهر
به آن نگاه پر از آفتاب می نگرند
تمام گنجشکان
که در نبودن تو
مرا به باد ملامت گرفته اند
ترا به نام صدا می کنند
هنوز نقش ترا از فراز گنبد کاج
کنار باغچه
زیر درخت ها
لب حوض
درون آینه پاک آب می نگرند
تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده است
طنین شعر تو در ترانه من
تو نیستی که ببینی چگونه میگردد
نسیم روح تو در باغ بی جوانه من
چه نیمه شب ها کز پاره های ابر سپید
به روی لوح سپهر
ترا چنانکه دلم خواسته است ساخته ام
چه نیمه شب ها وقتی که ابر بازیگر
هزار چهره به هر لحظه می کند تصویر
به چشم همزدنی
میان آن همه صورت ترا شناخته ام
به خواب می ماند
تنها به خواب می ماند
چراغ آینه دیوار بی تو غمگینند
تو نیستی که ببینی چگونه با دیوار
به مهربانی یک دوست از تو می گویم
تو نیستی که ببینی چگونه از دیوار&nbsp;...
جواب می شنوم !
تو نیستی که ببینی چگونه دور از تو
به روی هرچه در این خانه است
غبار سربی اندوه بال گسترده است
تو نیستی که ببینی دل رمیده من
بجز تو ، یاد همه چیز را رها کرده است
غروب های غریب
در این رواق نیاز
پرنده ساکت و غمگین
ستاره بیمارست
دو چشم خسته من
در این امید عبث
دو شمع سوخته جان ، همیشه بیدارست ...
تو نیستی&nbsp;که ... ببینی ...
- فریدون مشیری -]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 01:33:38 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>پرواز</title>
<link>https://nafiregognoos.loxblog.com/پرواز</link>
<guid>https://nafiregognoos.loxblog.com/پرواز</guid>

<description><![CDATA[
&nbsp;
&nbsp;
&nbsp;
&nbsp;
پرواز
گاهی میانِ خلوتِ جمع ،یا در انزوای خویش ،موسیقیِ نگاهِ تو را گوش می&zwnj;کنم!وز شوقِ این محال ،که دستم به دستِ توست،من جای راه رفتنپرواز می&zwnj;کنم ...!"فریدون مشیری"
&nbsp;
&nbsp;]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 01:33:38 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>حسین منزوی ---خیال خام</title>
<link>https://nafiregognoos.loxblog.com/حسین-منزوی----خیال-خام</link>
<guid>https://nafiregognoos.loxblog.com/حسین-منزوی----خیال-خام</guid>

<description><![CDATA[

خیال خام ...
خیال خام پلنگ من به سوی ماه جهیدن بود

و ماه را زِ بلندایش به روی خاک کشیدن بود
پلنگ من ـ دل مغرورم ـ پرید و پنجه به خالی زد
که عشق ـ ماه بلند من ـ ورای دست رسیدن بود
گل شکفته ! خداحافظ، اگرچه لحظــه دیدارت
شروع وسوسه&zwnj;ای در من، به نام دیدن و چیدن بود
من و تو آن دو خطیم آری، موازیان به ناچاری
که هردو باورمان ز آغاز، به یکدگر نرسیدن بود
اگرچه هیچ گل مرده، دوباره زنده نشد امّا
بهار در گل شیپوری، مدام گرم دمیدن بود
شراب خواستم و عمرم، شرنگ ریخت به کام من
فریبکار دغل&zwnj;پیشه، بهانه &zwnj;اش نشنیدن بود
چه سرنوشت غم&zwnj;انگیزی، که کرم کوچک ابریشم
تمام عمر قفس می&zwnj;بافت، ولی به فکر پریدن بود******&nbsp; حسین منزوی
می گویند پلنگ را خوی غریبی است که هیچکس و هیچ چیز را بالاتر از خود نمی تواند دید. در شبهای بدر کامل، دیدن ماه بلند پلنگ را به خشم و جنونی می کشاند که از سنگها و صخره ها برجهد و حریف گستاخ را از افلاک به خاک فرو نشاند. فاجعه زندگی پلنگ نیز وقتی شکل می گیرد که می پندارد در جهشی از فراز قله، بر ماه دست خواهد یافت- اما غرور شکسته ِ پلنگ وقتی به باطل بودن خیالش پی می برد که به خیره چنگ در هوا زده و نومید و خسته با استخوانهای درهم، شکسته از پرواز بی ثمرش، بر صخره های تیز فرو افتاده است و زخمهای مهلکش مهتاب را به خون بیاراسته.....
&nbsp;
http://negahe-no.blogfa.com/post-128.aspx
&nbsp;]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 01:33:38 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>شعري از حسين پناهي</title>
<link>https://nafiregognoos.loxblog.com/شعري-از-حسين-پناهي</link>
<guid>https://nafiregognoos.loxblog.com/شعري-از-حسين-پناهي</guid>

<description><![CDATA[
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; مگسی را کشتم
&nbsp;نه به این جرم که حیوان پلیدیست، بد، است
و نه چون نسبت سودش به ضرر یک به صد است
&nbsp;طفل معصوم به دور سر من می چرخید
به خیالش قندم
&nbsp;یا که چون اغذیه ی مشهورش، تا به آن حد، گَندَم
&nbsp;ای دو صد نور به قبرش بارد
مگس خوبی بود
&nbsp;من به این جرم که از یاد تو بیرونم کرد
&nbsp;مگسی را کشتم]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 01:33:38 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>غزلی از استاد مهرداد اوستا</title>
<link>https://nafiregognoos.loxblog.com/غزلی-از-استاد-مهرداد-اوستا</link>
<guid>https://nafiregognoos.loxblog.com/غزلی-از-استاد-مهرداد-اوستا</guid>

<description><![CDATA[
غزلی از استاد مهرداد اوستااز درد گفتن
از درد سخن گفتن و از درد شنیدن
با مردم بی&zwnj;درد، ندانی که چه دردیست
&nbsp;
بازآی که چون برگ خزانم رخ زردی&zwnj;ست
با یاد تو دمساز دل من، دم سردی&zwnj;ست
گر رو به تو آورده&zwnj;ام از روی نیازی&zwnj;ست
ور دردسری می&zwnj;دهمت از سر دردی&zwnj;ست
از راهروان سفر عشق، در این دشت
گلگونه سرشکی&zwnj;ست اگر راهنوردی&zwnj;ست
در عرصه اندیشه من با که توان گفت
سرگشته چه فریادی و خونین چه نبردی&zwnj;ست
غمخوار به جز درد و وفادار به جز درد
جز درد که دانست که این مرد چه مردی&zwnj;&zwnj;ست؟&zwnj;
از درد سخن گفتن و از درد شنیدن
با مردم بی&zwnj;درد، ندانی که چه دردی&zwnj;ست
چون جام شفق، موج زند خون به دل من
با این همه دور از تو مرا چهره زردی&zwnj;ست
زین لاله بشکفته در دامن صحرا
هر لاله، نشان قدم راهنوردی&zwnj;ست
یا خون شهیدی&zwnj;ست که جوشد ز دل خاک
هرجا که در آغوش صبا غنچه وردی&zwnj;ست
&nbsp;]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 01:33:38 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>بهار</title>
<link>https://nafiregognoos.loxblog.com/بهار</link>
<guid>https://nafiregognoos.loxblog.com/بهار</guid>

<description><![CDATA[
تو
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; تماشا کن
که بهار دیگر
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; پاورچین &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; پاورچین
از دل تاریکی
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; می گدرد
و تو
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; در خوابی
و پرستوها می خوابند
و تو
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; می اندیشی
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; به بهار دیگر
و به یاری دیگر...................
&nbsp;
&nbsp;
حمید مصدق
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 01:33:38 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>سال 96 سال اقتصاد مقاومتی:تولید و اشتغال</title>
<link>https://nafiregognoos.loxblog.com/سال-96-سال-اقتصاد-مقاومتیتولید-و-اشتغال</link>
<guid>https://nafiregognoos.loxblog.com/سال-96-سال-اقتصاد-مقاومتیتولید-و-اشتغال</guid>

<description><![CDATA[

&nbsp;]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 01:33:38 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>در  ستایش امام دوازدهم(عج)</title>
<link>https://nafiregognoos.loxblog.com/در-ستایش-امام-دوازدهمعج</link>
<guid>https://nafiregognoos.loxblog.com/در-ستایش-امام-دوازدهمعج</guid>

<description><![CDATA[
دیوان اشعار وحشی بافقی &raquo;
&nbsp;

    
        
            ســــپــــهـــر قـــصـــد مـــن زار نـــاتــــوان دارد
            کـه بـر مـیـان کـمـر کـیـن ز کـهـکـشـان دارد
        
        
            جـــفــای چـــرخ نــه امــروز مــی رود بـــر مــن
            بـــه مـــا عـــداوت دیــریــنــه در مــیــان دارد
        
        
            اگـر نـه تــیـر جــفــا بــر کـیـمـنـه مـی فــکــنـد
            چـــرا ســپـــهــر ز قــوس قــزح کــمــان دارد
        
        
            بـه کـنج بـی کـسـی و غـربـتـم من آن مرغـی
            کـه ســنـگ تــفــرقـه دورش ز آشــیـان دارد
        
        
            مـنـم خــرابــه نـشــیـنـی کـه گـلـخــن تــابــان
            بـه پـیـش کـلـبـه مـن حـکـم بــوسـتـان دارد
        
        
            مـنـم کـه سـنـگ حـوادث مـدام در دل سـخـت
            بــه قـصـد سـوخــتــنـم آتــشـی نـهـان دارد
        
        
            کــســی کــه کــرد نـظــر بــر رخ خــزانـی مـن
            ســرشــک دمــبـــدم از دیــده هــا روان دارد
        
        
            چـــه ســازم آه کــه از بـــخــت واژگــونــه مــن
            بـعـکـس گشـت خـواصـی کـه زعـفـران دارد
        
        
            دلــا اگــر طــلــبـــی ســـایــه هــمــای شــرف
            مــشـــو مــلــول گــرت چـــرخ نــاتـــوان دارد
        
        
            ز ضعف خویش برآ خوش از آن جهت که همای
            ز هر چـه هسـت تـوجـه بـه اسـتـخـوان دارد
        
        
            گــرت دهــد بــه مــثــل زال چــرخ گــرده مــهـر
            چــو سـگ بــر آن نـدوی کـان تــرا زیـان دارد
        
        
            بـــدوز دیـــده ز مـــکـــرش کـــه ریــزه ســـوزن
            پـــی هــلـــاک تـــو انــدر مـــیــان نـــان دارد
        
        
            کــســی ز مــعــرکــه هــا ســرخ رو بــرون آیـد
            که سینه صاف چو تیغ است و یک زبان دارد
        
        
            چـو کـلـک تـیره نـهادی کـه مـی شـود دو زبـان
            هـمـیـشـه روسـیـهـی پــیـش مـردمـان دارد
        
    

&nbsp;
در ستایش امام دوازدهم &laquo;ع &raquo;

    
        
            ســــپــــهـــر قـــصـــد مـــن زار نـــاتــــوان دارد
            کـه بـر مـیـان کـمـر کـیـن ز کـهـکـشـان دارد
        
        
            جـــفــای چـــرخ نــه امــروز مــی رود بـــر مــن
            بـــه مـــا عـــداوت دیــریــنــه در مــیــان دارد
        
        
            اگـر نـه تــیـر جــفــا بــر کـیـمـنـه مـی فــکــنـد
            چـــرا ســپـــهــر ز قــوس قــزح کــمــان دارد
        
        
            بـه کـنج بـی کـسـی و غـربـتـم من آن مرغـی
            کـه ســنـگ تــفــرقـه دورش ز آشــیـان دارد
        
        
            مـنـم خــرابــه نـشــیـنـی کـه گـلـخــن تــابــان
            بـه پـیـش کـلـبـه مـن حـکـم بــوسـتـان دارد
        
        
            مـنـم کـه سـنـگ حـوادث مـدام در دل سـخـت
            بــه قـصـد سـوخــتــنـم آتــشـی نـهـان دارد
        
        
            کــســی کــه کــرد نـظــر بــر رخ خــزانـی مـن
            ســرشــک دمــبـــدم از دیــده هــا روان دارد
        
        
            چـــه ســازم آه کــه از بـــخــت واژگــونــه مــن
            بـعـکـس گشـت خـواصـی کـه زعـفـران دارد
        
        
            دلــا اگــر طــلــبـــی ســـایــه هــمــای شــرف
            مــشـــو مــلــول گــرت چـــرخ نــاتـــوان دارد
        
        
            ز ضعف خویش برآ خوش از آن جهت که همای
            ز هر چـه هسـت تـوجـه بـه اسـتـخـوان دارد
        
        
            گــرت دهــد بــه مــثــل زال چــرخ گــرده مــهـر
            چــو سـگ بــر آن نـدوی کـان تــرا زیـان دارد
        
        
            بـــدوز دیـــده ز مـــکـــرش کـــه ریــزه ســـوزن
            پـــی هــلـــاک تـــو انــدر مـــیــان نـــان دارد
        
        
            کــســی ز مــعــرکــه هــا ســرخ رو بــرون آیـد
            که سینه صاف چو تیغ است و یک زبان دارد
        
        
            چـو کـلـک تـیره نـهادی کـه مـی شـود دو زبـان
            هـمـیـشـه روسـیـهـی پــیـش مـردمـان دارد
        
        
            ز دســـتـــبــــرد اراذل مـــدام دربـــنـــد اســـت
            چـو زر کـسـی کـه دل خـلـق شـادمـان دارد
        
        
            کـســی کـه مـار صـفـت در طـریـق آزار اســت
            مــدام بـــر ســـر گــنــج طــرب مــکــان دارد
        
        
            خـود آن کـه پـشـت بـر اهل زمـانه کـرد چـو مـا
            رخ طــلــب بـــه ره صـــاحـــب الــزمــان دارد
        
        
            شــه ســریـر ولــایــت مــحــمــد بــن حــســن
            کـه حـکـم بــر سـر ابـنـای انـس و جـان دارد
        
        
            کفش که طـعـنه بـه لطـف و سـخـای بـحـر زند
            دلش که خـنده بـه جـود و عـطـای کـان دارد
        
        
            بــه یـک گــدای فــرومــایـه صــرف مـی ســازد
            بـه یـک فـقـیـر تـهـی کـیـسـه در مـیـان دارد
        
        
            زری کــه صــیـرفــی کــان بــه درج کــوه نــهـاد
            دری کـــه گـــوهــری بـــحـــر در دکـــان دارد
        
        
            دهـــان کــــان زر انـــدود بــــازمــــانـــده چــــرا
            اگـر نـه حــیـرت از آن دســت زرفـشــان دارد
        
        
            اگــر نــه دامــن چــتــرش پـــنــاه مــهــر شــود
            ز بــاد فــتــنـه چــراغــش کــه در امــان دارد
        
        
            بـــه راه او شــکــفــد غــنــچـــه تـــمــنــایــش
            هـوای بــاغ جــنــان آن کــه در جــهــان دارد
        
        
            لــبــاس عــمــر عــدو را ز مـهـجــه عــلــمــش
            نـتــیـجـه ایـسـت کـه از نـور مـه کـتــان دارد
        
        
            تــویــی کــه رخــش تــرا از بـــرای پـــای انــداز
            زمــانــه اطــلــس نــه تـــوی آســـمــان دارد
        
        
            بــرون خــرام کــه بــهـر ســواری تــو مـســیـح
            ســـمـــنــد گـــرم رو مـــهــر را عـــنــان دارد
        
        
            نـــهـــال جــــاه تــــرا آب تــــا دهـــد کـــیـــوان
            ز چـرخ و کـاهـکـشـان دلـو و ریـسـمـان دارد
        
        
            بــه دهـر راسـت روی سـرفـراز گـشـتــه کـه او
            سـری بـه خـون عدوی تـو چـون سـنان دارد
        
        
            بــود گــشــایـش کــار جــهـان بــه پــهـلــویـش
            تـرا کـسـی کـه چـو در سـر بـر آسـتـان دارد
        
        
            کــلــیـد حــب تــو بــهـر گــشــاد کــارش بــس
            کـــســـی کـــه آرزوی روضـــه جـــنــان دارد
        
        
            ز نــــور رأی تـــــو و آفـــــتـــــاب مــــادر دهــــر
            بـــه مــهــد دهــر دو فــرزنــد تـــوأمــان دارد
        
        
            رسـیـد عـدل تــو جــائی کـه زیـر گـنـبــد چــرخ
            کــبــوتــر از پــر شــهــبـــاز ســایــبـــان دارد
        
        
            اگـر اشـاره نـمـایـی بـه گـرگ نـیـسـت غـریـب
            کـه پـاس گـلـه بـه سـد خـوبـی شـبـان دارد
        
        
            شــهـا ز گــردش دوران شــکــایـتــیـســت مـرا
            کــه گــر ز جـــا بـــردم اشــک جــای آن دارد
        
        
            ز واژگــونــی ایـن بــخــت خــویــش حــیــرانــم
            کــه هـر کــرا دل مـن دوســتــر ز جــان دارد
        
        
            هــمــیـشــه در پــی آزار جــان زار مــن اســت
            بــه قــصــد مـن کـمـر کـیـنـه بــر مـیـان دارد
        
        
            حـدیث خـود بـه همین مخـتـصـر کنم وحـشـی
            کـسـی کـجـا سـر تـفـسـیـر ایـن بـیـان دارد
        
        
            هـمـیشـه تـا کـه بـود کـشـتـی سـپـهـر کـه او
            ز خــاک لــنـگــر و از ســدره ســایـبــان دارد
        
        
            بــه دهـر کـشــتــی عـمـر مـطـیـع جــاهـش را
            ز مـــوج خــــیـــز فـــنـــا دور و در امـــان دارد
        
    

&nbsp;
&nbsp;
&nbsp;]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 01:33:38 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>نازک الملائکه</title>
<link>https://nafiregognoos.loxblog.com/نازک-الملائکه</link>
<guid>https://nafiregognoos.loxblog.com/نازک-الملائکه</guid>

<description><![CDATA[
نازک الملائکه
از ویکی&zwnj;پدیا، دانشنامهٔ آزاد

نازک صادق الملائکه مشهور به نازک الملائکه (زاده در بغداد ۲۳ اوت ۱۹۲۳ برابر با محرم ۱۳۴۲، درگذشته در قاهره ۲۰ ژوئن ۲۰۰۷) شاعر زن عراقی و معمولاً وی را در کنار بدر شاکر السیاب و عبدالوهاب البیاتی یکی از بنیانگذاران شعر نو عربی می&zwnj;دانند.
برخی شعر مشهور وی &laquo;کولیرا&raquo; (وبا) را نخستین شعر آزاد در ادبیات عربی  می&zwnj;دانند. اگر چه وی خود بعدها در یکی از کتابهای خویش این مساله را رد  کرده است. (در این مورد ن.ک جلوتر بخش آثار نازک الملائکه - کتاب قضایا  الشعر المعاصر) معمولاً نازک الملائکه را در ایران از لحاظ ابداع شعر نو در  برابر افرادی همچون نیما یوشیج و از لحاظ مضامین و احساسات شاعرانه در برابر فروغ فرخزاد می&zwnj;دانند
آثار نازک الملائکه

    دیوان &laquo;عاشقه اللیل&raquo; در سال ۱۹۴۷&nbsp;: این دیوان نخستین مجموعه اشعار چاپ شده نازک الملائکه می&zwnj;باشد.
    دیوان &laquo;شظایا و رماد&raquo; سال ۱۹۴۹
    دیوان &laquo;قرار الموجه&raquo; سال ۱۹۵۶
    کتاب &laquo;قضایا الشعر المعاصر&raquo; سال ۱۹۶۲&nbsp;:  این کتاب در موضوع نقد ادبی نگاشته شده است و نازک الملائکه در آن از شعر  نو عربی دفاع کرده و شعر نو سرودن شعر عربی را به عنوان یک روش خارجی و  بیرونی نمی&zwnj;داند. بلکه در پندار وی، این روش سرودن شعر عربی، تلاشی از درون  برای پیشرفت شعر عربی است که تغییرات تاریخی و مسائل دوران جدید، اقتضا  می&zwnj;کند. در چاپهای نخستین این کتاب، نازک الملائکه ادعا می نمود که وی  نخستین شاعر شعر جدید عربی است ولی از چاپ پنچم به بعد از این نظر بازگشت و  عراق  را نخستین محل سرودن شعر آزاد عربی دانست. وی همچنین در این چاپ از این  کتاب بیان داشت که شعر کولیرا (وبا) نخستین شعر آزاد عربی نیست بلکه سابقه  آن به سال ۱۹۳۲ باز می&zwnj;گردد.
    دیوان &laquo;شجرة القمر&raquo; سال ۱۹۶۵
    کتاب &laquo;التجزیئیه فی المجتمع العربی&raquo; سال ۱۹۷۴&nbsp;: با موضوع مطالعه جامعه شناختی جوامع عربی
    دیوان &laquo;مأساة الحیاة و أغنیة للإنسان&raquo; سال ۱۹۷۷
    دیوان &laquo;للصلاة و الثورة یغیر ألوانه البحر&raquo; سال ۱۹۷۸
    کتاب &laquo;سیکولوجیة الشعر&raquo; سال ۱۹۷۹ با موضوع نقد ادبی
    مجموعه داستان &laquo;شمس التی وراء القِمّة&raquo; سال ۱۹۹۷
    کتاب &laquo;الصومعة و الشرفة الحمراء&raquo; با موضوع نقد ادبی، تاریخ نامشخص

&nbsp;]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 01:33:38 +0330</pubDate>
</item>


<item>
<title>post</title>
<link>https://nafiregognoos.loxblog.com/post-30</link>
<guid>https://nafiregognoos.loxblog.com/post-30</guid>

<description><![CDATA[
 نزار قبانی در سال ۱۹۲۳ در شهر دمشق پایتخت سوریه چشم به جهان گشود. دروس ابتدایی و مقطع دبیرستان را در همین شهر گذراند. سپس در رشته حقوق دانشگاه دمشق مشغول به تحصیل شد و توانست در سال ۱۹۴۵ مدرک کارشناسی خود را بگیرد. پس از اتمام تحصیلات، به جای پرداختن به حرفه وکالت بر آن شد تا به هیات دیپلماتیک سفارت سوریه در قاهره بپیوندد و چند سالی در سفارتخانه کشورش در ترکیه، انگلیس، لبنان و اسپانیا مشغول به کار بود. همزمان با انجام امور سیاسی به سرودن شعر نیز پرداخت تا جایی که در سال ۱۹۶۶ تصمیم گرفت میان سیاست و شعر یکی را برگزیند پس جانب شعر را گرفت و از کلیه سمت های سیاسی اش استعفا داد. انتشار اولین دیوان شعر تحت عنوان &laquo;قالت لی سمراء&raquo; (سمرا به من گفت) با استقبال گسترده مردم مواجه شد و او را به سرودن اشعار هرچه بیشتر تشویق کرد. نزار قبانی در شعرهای اولیه اش، با استادی تمام روحیات و خصوصیات زن را وصف کرد که در میان خاص و عام به شاعر زن شهرت یافت...خود او چنین اعتراف می کند؛ &laquo;من از خانواده یی هستم که شغل آنها عاشقی است. عشق با کودکان این خانواده زاده می شود، همان گونه که شیرینی با سیب متولد می شود. وقتی به یازده سالگی می رسیم عاشق می شویم و در دوازده سالگی دلتنگ می گردیم و در سیزده سالگی از نو عاشق می شویم و در چهارده سالگی دلتنگ می گردیم و در چهارده سالگی دلگیر و دلتنگ. در خانواده ما هر طفلی در سن پانزده سالگی پیر است و در کار عاشقی صاحب طریقه یی.&raquo; 
نزار قبانی تا قبل از شکست عرب ها در ژوئن ۱۹۶7 تنها اشعار عاشقانه می سرود اما بعد از آن شکست بر آن شد تا وارد گردونه سیاست شود و با قلم خود در راه آزادی ملت فلسطین بکوشد. از این رو قصیده &laquo;یادداشتی بر دفتر شکست&raquo; را سرود که در محافل ادبی و سیاسی جهان غرب غوغایی به راه انداخت. برخی سرودن این شعر را به فال نیک گرفتند و آن را مقدمه یی برای سرودن هر چه بیشتر اشعار سیاسی او تلقی کردند اما برخی دیگر گفتند که شعر سیاسی برازنده شخصی چون او نیست. به هر روی قبانی شاعری است که فلسطینی ها او را به عنوان زبان ادبی خود می شناسند. قبانی در شعری که قدس را توصیف کرده، انسان را به کوچه باغ های بیت المقدس می برد؛ 
در این زمانه تو را هر که بنگرد 
به غم نشسته خیابان ها و کوچه ها 
قدس 
شهر من 
شهر پرطراوت زیتون و آشتی... 
نزار در پی کشته شدن همسرش بلقیس در سال ۱۹۸۱ قصیده یی می سراید. او در این قصیده لطیف ترین احساسات شاعرانه خویش را برای خواننده بیان می کند و کشته شدن همسرش را بهانه یی برای محکوم کردن فتنه ها و تفرقه های موجود بین عرب ها قرار می دهد. آنجایی که می گوید؛ &laquo;اگر آنان درخت زیتونی را از ربع قرن پیش آزاد کردند یا میوه لیمویی را بازگرداندند و پلیدی را از تاریخ محو نمودند از قاتلان تو تشکر خواهم کرد ای بلقیس، اما آنان فلسطین را ترک کردند تا آهویی را بکشند.&raquo; یا می گوید؛ 
شک داری که دلنشین ترین زن جهانی و مهم ترین؟ 
شک داری تمام کلیدهای جهان از آن من شد 
آن گاه که به تو دست یازیدم؟ 
شک داری جهان دگرگون شد 
به گاه گرفتن دستت 
و بزرگ ترین روز تاریخ و زیباترین خبر دنیا بود 
روز ورودت به قلبم؟ 
با کشته شدن بلقیس، نزار راهی سوئیس می شود. پس از چندی به فرانسه و سپس به لندن،... کتاب های شعری او یکی پس از دیگری در کشورهای عربی چاپ و خوانندگان با شور و ذوق زایدالوصفی این کتاب ها را خریده و می خرند. شهرت نزار در سراسر جهان عرب زبانزد خاص و عام شده بود. او دیگر به سوریه تعلق نداشت، جهانی او را می طلبید. نزار در آوریل ۱۹۹۸ در لندن چشم از جهان فروبست]]></description>

<pubDate>Fri, 26 Jun 2026 01:33:38 +0330</pubDate>
</item>


</channel>
</rss>

