
ســــپــــهـــر قـــصـــد مـــن زار نـــاتــــوان دارد | کـه بـر مـیـان کـمـر کـیـن ز کـهـکـشـان دارد |
جـــفــای چـــرخ نــه امــروز مــی رود بـــر مــن | بـــه مـــا عـــداوت دیــریــنــه در مــیــان دارد |
اگـر نـه تــیـر جــفــا بــر کـیـمـنـه مـی فــکــنـد | چـــرا ســپـــهــر ز قــوس قــزح کــمــان دارد |
بـه کـنج بـی کـسـی و غـربـتـم من آن مرغـی | کـه ســنـگ تــفــرقـه دورش ز آشــیـان دارد |
مـنـم خــرابــه نـشــیـنـی کـه گـلـخــن تــابــان | بـه پـیـش کـلـبـه مـن حـکـم بــوسـتـان دارد |
مـنـم کـه سـنـگ حـوادث مـدام در دل سـخـت | بــه قـصـد سـوخــتــنـم آتــشـی نـهـان دارد |
کــســی کــه کــرد نـظــر بــر رخ خــزانـی مـن | ســرشــک دمــبـــدم از دیــده هــا روان دارد |
چـــه ســازم آه کــه از بـــخــت واژگــونــه مــن | بـعـکـس گشـت خـواصـی کـه زعـفـران دارد |
دلــا اگــر طــلــبـــی ســـایــه هــمــای شــرف | مــشـــو مــلــول گــرت چـــرخ نــاتـــوان دارد |
ز ضعف خویش برآ خوش از آن جهت که همای | ز هر چـه هسـت تـوجـه بـه اسـتـخـوان دارد |
گــرت دهــد بــه مــثــل زال چــرخ گــرده مــهـر | چــو سـگ بــر آن نـدوی کـان تــرا زیـان دارد |
بـــدوز دیـــده ز مـــکـــرش کـــه ریــزه ســـوزن | پـــی هــلـــاک تـــو انــدر مـــیــان نـــان دارد |
کــســی ز مــعــرکــه هــا ســرخ رو بــرون آیـد | که سینه صاف چو تیغ است و یک زبان دارد |
چـو کـلـک تـیره نـهادی کـه مـی شـود دو زبـان | هـمـیـشـه روسـیـهـی پــیـش مـردمـان دارد |
:: موضوعات مرتبط: شعر، ،
:: برچسبها: دیوان اشعار وحشی بافقی, ستایش, امام دوازدهم «ع, شعر, دیوان »,