جمعه 23 فروردین 1392
سر تا پاي خودم را كه خلاصه مي‌كنم،
مي‌شوم قد يك كف دست خاك
كه ممكن بود يك تكه آجر باشد توي ديوار يك خانه
يا يك قلوه سنگ روي شانه يك كوه
يا مشتي سنگ‌ريزه، ته‌ته اقيانوس؛
يا حتي خاك يك گلدان باشد؛ خاكهمين گلدان پشت پنجره
يك كف دست خاك ممكن است
هيچ وقت هيچ اسمي نداشته باشد و تا هميشه، خاك باقي بماند،
فقط خاك............
اما حالا يك كف دست خاك وجود دارد كه
خدا به او اجازه داده
نفس بكشد،ببیند،بشنود، بفهمد، جان داشته باشد.
يك مشت خاك كه اجازه دارد عاشق بشود،انتخاب كند، عوض بشود، تغيير كند
واي، خداي بزرگ! من چقدر خوشبختم. .................
من همان خاك انتخاب شده هستم
همان خاك ي كه با بقيه خاك‌ها فرق مي‌كند
من آن خاكی هستم كه خدا از نفسش در آن دميده
من آن خاك قيمتي‌ام
که می خواهم تغییر کنم......... انتخاب کنم.........
وای بر من اگر همین طور خاك باقي بمانم.
الهی توفیقم ده که بیش از طلب همدردی, همدردی کنم..
بیش از آنکه مرا بفهمند, دیگران را درک کنم
پیش از آنکه دوستم بدارند, دوست بدارم
زیرا در عطا کردن است که می ستانیم
و در بخشیدن است که بخشیده می شویم..............
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید