تأثیر حافظ بر شعر دورههای بعد
تبحر حافظ در سرودن غزل بوده و با ترکیب اسلوب و شیوه شعرای پیشین خود سبکی را بنیان نهاده که اگرچه پیرو سبک عراقی است اما با تمایز ویژه به نام خود او شهرت دارد.
حافظ ترکیبات و واژه هایی را در معانی متفاوت و با بسامد بالا وارد شعر فارسی نمود که تا آن زمان در مفهوم و معنایی دیگر استفاده می شد. از آن جمله می توان به کاربرد واژه هایی همچون "رند"،"پیر"،"محتسب"،"مغبچه"،خانقاه"و ....اشاره کرد که تحولی در جایگزینی و همنشینی کلام به وجود آورد.
انواع ایهام و استعاره به وفور در شعر حافظ،دیده می شود و رنگی زیبا به آن بخشیده است و جان هر شیفته ی شعر را شیرین می کند.
تحلیل و تفسیر شعر حافظ ،تاثیری فراخور حال خواننده برجای می گذارد . بگونه ای که هرکس با خواندن و تامل در آن می تواند خرسند از اوضاع و شرایط باشد و با طیب خاطر دیوان را تورق نماید.
برخی از حافظپژوهان شعر او را پایهگذار سبک هندی میدانند که ویژگی اصلی آن استقلال نسبی ابیات یک غزل است.در مقدمه نسخه قزوینی و ستایشگر آمدهاست:
| غزل سرایی حافظ بدان رسید که چرخ | نوای زهره و رامشگری بهشت از یاد | |
| بداد داد بیان در غزل بدان وجهی | که هیچ شاعر از این گونه داد نظم نداد | |
| چوشعر عذب روانش زبر کند گویی | هزار رحمت حق بر روان حافظ باد |
با تشکر از وبلاگ دانشجو
